Zapraszamy do zapoznania się z poszczególnymi artykułami i wpisami związanymi z ogrodnictwem
Już w XIX wieku odkryto skuteczność miedzi w profilaktycznym zastosowaniu przeciwko chorobom grzybowym roślin.
Miedzian to nazwa handlowa środków ochrony roślin opartych na związkach miedzi. Preparaty te mają bardzo długą historię i zdobyły uznanie wśród ogrodników i sadowników jako tanie, sprawdzone i proste środki ochrony roślin.
Substancją czynną preparatów są związki miedzi – tlenochlorek miedzi lub wodorotlenek miedzi. Preparat występuje w sprzedaży w kilku wersjach różniąc się głównie stężeniem miedzi oraz formą (granulat, koncentrat lub proszek).
Należy mieć na uwadze, iż preparaty miedziowe w określonych terminach stosuje się wobec poszczególnych typów roślin profilaktycznie, a nie leczniczo.
Miedzian działa kontaktowo, a nie systemicznie. Osadzając się podczas oprysku na powierzchni rośliny nie wnika do jej wnętrza przez co wielokrotnie zabiegi należy wykonać ponownie gdy zostanie on zmyty przez deszcz.
Jony miedzi niszczą białka i enzymy komórek patogenów (nie uodparniające się łatwo na miedź) hamując kiełkowanie zarodników grzybów i rozwój bakterii.
Miedzian ma głównie zastosowanie jako profilaktyczny środek do ochrony roślin przed chorobami grzybowymi i bakteryjnymi spośród których można wymienić głównie parcha gruszy i jabłoni, zarazę ogniową, brunatną zgniliznę drzew pestkowych, raka bakteryjnego, zarazę ziemniaka, bakteryjną cętkowatość pomidora, alternariozę, choroby plamistości liści i inne choroby bakteryjne.
Opryski miedzią najczęściej wykonujemy wczesną wiosną oraz jesienią (w fazie bezlistnej roślin), profilaktycznie przed rozwojem choroby, a nie po jej rozwoju.
Preparaty na bazie miedzi są stosunkowo tanie, łatwo dostępne i mają bardzo szerokie spektrum działania oraz są dopuszczone (z pewnymi ograniczeniami) do upraw ekologicznych.
Należy pamiętać, że miedź nie działa interwencyjnie, może powodować fitotoksyczność (uszkodzenia liści) przy nadmiernym stosowaniu i jako pierwiastek ciężki kumuluje się w glebie.
M. (01.02.2026)
To niestety nader często spotykany widok w ogrodach. Drzewa lub krzewy zabezpieczone przed złamaniem lub powaleniem przy użyciu drewnianych palików i taśm lub innych metod. Najczęściej tuż po posadzeniu w gruncie.
Z upływem czasu i w miarę przyrostu rośliny zabezpieczenia wykonane z tworzyw sztucznych, drewna lub metalowe zaczynają dosłownie wżynać się w roślinę.
Warto zatem odbyć spacer po swoim ogrodzie i skontrolować stan owych zabezpieczeń i w razie potrzeby wymienić je na nowe lub odpowiednio poluzować stare.
Czasem, gdy roślina jest już wystarczająco silna, ukorzeniona i stabilna można śmielej zastanowić się nad całkowitym usunięciem tych zabezpieczeń.
W przypadku zaniedbania takich oględzin i czynności najpewniej spotkamy się z czasem z takim oto przykrym widokiem jak ten przedstawiony na załączonych zdjęciach.
M. (01.02.2026)
Rodzaje cięć ogrodniczych:
• Cięcia formujące – mające na celu nadanie roślinie odpowiedniego kształtu (korony drzewa lub krzewu) i zbudowanie mocnego „szkieletu” rośliny poprzez prawidłowe rozmieszczenie konarów. Stosuje się je głównie przy krzewach ozdobnych, żywopłotach oraz u młodych drzew owocowych w ciągu pierwszych 3-5 lat ich wzrostu. Cięcia formujące charakteryzują się głównie usuwaniem pędów konkurencyjnych, skracaniem pędów przewodnich, i zachowaniem odpowiednich kątów rozgałęzień w przypadku drzew owocowych.
• Cięcia prześwietlające – wykonywane w celu poprawienia dostępu światła i powietrza do wnętrza korony co sprzyja ograniczeniu powstawania chorób grzybowych i lepszemu wybarwianiu owoców. Cięcia te polegają głównie na usuwaniu pędów rosnących w kierunku wnętrza korony, zbyt zagęszczonych i krzyżujących się (co stwarza ryzyko powstania ran), a także usuwaniu intensywnie rosnących przyrostów pionowych tzw. „wilków”.
• Cięcia sanitarne – wykonywane są w celu ochrony zdrowia rośliny i polegają na umiejętnym usuwaniu pędów połamanych i chorych, a także przemarzniętych i porażonych przez szkodniki.
• Cięcia odmładzające – mają na celu pobudzenie starej rośliny do wzrostu i przedłużenie okresu owocowania. Stosowane są głównie przy starych krzewach i drzewach owocowych oraz w przypadku bardzo zaniedbanych krzewów. Cięcia te polegają gównie na silnym skracaniu lub usuwaniu najstarszych pędów roślin i muszą być często stosowane stopniowo przez okres nawet kilku lat gdyż zbyt intensywne cięcia stwarzają nadmierne ryzyko osłabienia rośliny.
• Cięcia regulujące owocowanie – wykonuje się je w celu poprawy jakości i uzyskaniu regularnych plonów oraz zapobieganiu przemiennemu owocowaniu. Tego rodzaju cięcia polegają na odpowiednim skracaniu pędów owoconośnych, regulowaniu ilości zawiązków oraz usuwaniu części krótkopędów.
Ponadto cięcia roślin dzielimy również według terminów ich wykonywania:
• Cięcia zimowe i wczesnowiosenne (zazwyczaj w lutm i marcu – unikając silnych mrozów) – silnie pobudzają wzrost i są stosowane zazwyczaj u młodych roślin i ziarnkowych drzew owocowych takich jak grusze i jabłonie.
• Cięcia letnie – poprawiające doświetlanie owoców i ograniczające powstawanie „wilków” oraz osłabiające wzrost. Cięcia te opierają się zazwyczaj na korektach kształtów, usuwaniu „wilków” i skracaniu młodych pędów.
• Cięcia jesienne (po zbiorach owoców) – obejmują cięcia sanitarne i lekkie cięcia prześwietlające. Należy zachować ostrożność i terminowość przy cięciach jesiennych gdyż istnieje ryzyko narażenia roślin na przemarzanie.
Techniki cięcia roślin:
• cięcie na pąk - jest to skośne cięcie, które wykonujemy ok. 0,5-1 cm nad pąkiem, który skierowany jest zazwyczaj na zewnątrz korony. Cięcia ukośne są najczęściej stosowane przy skracaniu pędów jednorocznych.
• cięcie na obrączkę - jest to cięcie polegające na usunięciu całego pędu tuż przy nasadzie, bez pozostawiania "kikutów", które mogą stanowić o podatności rośliny na choroby. Cięcie na obrączkę jest najlepszym rozwiązaniem dla zdrowego gojenia się ran.
• cięcie na czop - to cięcie typowe dla sadownictwa i w uprawie winorośli. Polega na pozostawianiu krótkich fragmentów pędów (2-4 oczka) co ma na celu pobudzenie tworzenia się nowych pędów.
• skracanie pędów - cięcia redukujące długość pędów o 1/3, połowę lub więcej. Cięcia tego rodzaju sprzyjają rozkrzewianiu się rośliny.
Cięcia drzew pestkowych powinno wykonywać się po kwitnieniu lub po zbiorach. Znacząco zmniejsza to prawdopodobieństwo chorób roślin (zwłaszcza raka bakteryjnego).
M. (01.02.2026)
Wciąż panuje błędne przekonanie, że bielenia drzew należy dokonywać wraz z nadejściem przedwiośnia. Tymczasem najbardziej wskazanym terminem do przeprowadzenia tego zabiegu jest początek zimy. Właściwie powinno się bielić drzewa już w drugiej połowie grudnia lub w styczniu.
W miarę upływu czasu i zmiennych warunków atmosferycznych na jakie narażone są nasze drzewa i krzewy powinniśmy proces ten powtarzać lub uzupełniać naniesione przez nas białe powłoki ochronne, które zostały spłukane przez opady atmosferyczne.
Czynności te jeśli zajdzie taka potrzeba powtarzamy aż do końca marca.
Bielenie drzew to bardzo ważny zabieg, który zdecydowanie należy wykonać w naszym ogrodzie lub sadzie. Ma na celu zabezpieczenie pni i kory drzew przed zmiennymi warunkami temperaturowymi w okresie zimowym, a także w czasie wczesnej wiosny.
Występujące w tym czasie bardzo znaczne wahania temperatur mogą spowodować uszkodzenia mrozowe. W czasie stosunkowo ciepłych i słonecznych zimowych dni drzewa tracą odporność mrozową, następuje rozhartowanie zewnętrznych tkanek kory i drewna, a rośliny budzą się do życia. Gwałtowny spadek temperatury nocą powodując zamarzanie może doprowadzić do niebezpiecznych pęknięć pni i powstania ran zgorzelinowych.
Biała powierzchnia naniesiona na drzewa ma przede wszystkim za zadanie odbijać promienie słoneczne i minimalizować nagrzewanie się drzewa i pobudzanie w nim procesów wegetacyjnych, a co za tym idzie znacznie ograniczać fatalne skutki działania mrozu w późniejszym czasie.
Oprócz walorów estetycznych bielenia drzew oraz zwiększeniu ich bezpieczeństwa nie stwierdzono dodatkowych skutków stosowania takich zabiegów. Opinie o rzekomym zapobieganiu szkodnikom poprzez bielenie nie zostały potwierdzone.
Najczęściej stosowanym środkiem do bielenia drzew jest wapno czyli tlenek wapnia – zwany powszechnie wapnem palonym. Jest to jednocześnie środek często znajdujący zastosowanie w budownictwie. Tworzymy z niego tzw. mleko wapienne (np. mieszając wapno z wodą w stosunku 2kg wapna na 10 litrów wody). Następnie przy użyciu pędzla starannie malujemy pnie drzew oraz grubsze nasady konarów, pamiętając o tym iż drzewo najmocniej będzie się nagrzewało od strony południowej.
Tak sporządzone mleko wapienne niestety nie będzie odpowiednio trwałe więc w zależności od ilości i intensywności opadów czynność bielenia należy powtarzać.
M. (21.02.2026)
Ze względu na charakter wykonywanej pracy - w przypadku braku możliwości kontaktu telefonicznego prosimy o zostawienie wiadomości SMS lub poprzez komunikator Whatsapp
woj. śląskie
woj. małopolskie
pn-pt w godzinach 7-16
sob - 8-13
510 572 183
zielonerzemioslo@gmail.com
